Dek jaroj por trairi kvin kilometrojn

Nia hejmo troviĝas je ekzakte kvin kilometroj de aŭtokinejo.

Tio estas tiel proksime, ke oni apenaŭ nomus la vojon ekskurso. Sufiĉas eniri la aŭton kaj veturi dum kelkaj minutoj; antaŭ ol la kanto en la radio finiĝas, oni jam alvenis.

Kaj tamen mi bezonis pli ol dek jarojn.

La aŭtokinejo situas apud akvorezervejo. Somere la loko ĉiam plenas je vivo: homoj sidas kaj trinkas kafon, naĝas aŭ starigas tendojn. La suno briletas sur la akvo, kaj reklamŝildoj de la aŭtokinejo aperas ĉie, kvazaŭ ili pacience memorigus min:

“Nu, kiam vi finfine venos viziti nin?”

Verdire, tiuj ŝildoj tute ne helpis min kompreni, kio aŭtokinejo efektive estas.

Sur la afiŝo estis du plenkreskuloj en aŭto, tre… okupitaj pri siaj propraj aferoj. La afiŝo laŭdire reklamis kinejon, sed nenie videblis ekrano. Neniu projekciilo. Neniu pufmaizo. Eĉ ne unu vizaĝo absorbita de filmo.

Tial dum longa tempo aŭtokinejo restis en mia kapo sufiĉe svaga ideo. Eĉ iom suspektinda.

Malgraŭ tio, ĉiufoje kiam mi preterveturis, mi pensis:

“Iam mi nepre devas viziti ĝin.”

Sed tiu “iam” ĉiam estis puŝata pli kaj pli malproksimen.

Homoj estas strangaj. Ju pli malproksima loko estas, des pli facile ni metas ĝin en niajn planojn. Kaj loko, kiun ni neniam vizitis, ĉiam ŝajnas des pli ekscita. Ĉiun semajnfinon nia familio serĉis ion por fari kun nia infano. Dum ĉiu ferio ni pakis niajn valizojn, ekiris kaj vojaĝis malproksimen.

Dume tute nova sperto troviĝis je nur kvin kilometroj de nia hejmo kaj trankvile atendis nin dum pli ol dek jaroj.

Ĝis iun tagon ni finfine enveturis en la aŭtokinejon.

Jam ĉe la enirejo ĉio ŝajnis al mi interesa.

Kutime, kiam oni veturas en parkejon, oni renkontas biletmaŝinon aŭ gardiston ĉe la pordego. Ankaŭ ĉi tie oni donis al ni bileton, sed ĝi estis bileto por la filmo. Apud la giĉeto oni vendis pufmaizon, kvazaŭ la kinejo kaj la parkejo estus manpremintaj kaj decidintaj ŝpari al siaj gastoj kelkajn paŝojn.

Kompare kun la nunaj kinejaj prezoj en Germanio, la bileto ne estis tro multekosta: ĉirkaŭ 300 000 vjetnamaj dongoj por unu bileto.

Ne estis numeritaj sidlokoj.

Neniu vico A aŭ B por serĉi, kaj neniu aparta seĝo atendanta nin ie.

Kiu alvenis unue, tiu unue elektis parkolokon. Antaŭe sur la tereno staris la grandega ekrano, blanka kaj silenta, atendante la nokton. Unu post la alia, la aŭtoj trovis siajn lokojn. Ili aspektis kiel aro da skaraboj kunvenintaj por spekti filmon.

Pluraj familioj, kiuj alvenis post ni, eĉ turnis siajn aŭtojn kun la malantaŭo al la ekrano, tute malfermis la kofron kaj aranĝis kovrilojn kaj kusenojn por povi kuŝi dum la filmo. Kelkaj kunportis faldeblajn seĝojn. Iuj sidis ekstere; aliaj restis en la aŭto.

Ĉi tie neniu devis sidi senmove kaj bonorde dum du horoj.

Oni povis sidi, kuŝi, stari, ŝanĝi lokon, kuntiri la krurojn aŭ etendi ilin. Nur ne forveturu meze de la filmo, ĉar… tio eble estus iom tro da libereco.

La aŭtokinejo proksime de nia hejmo havas tri grandajn ekranojn, kvazaŭ tri apartajn kinejajn salonojn. Tri malsamaj filmoj estas montrataj samtempe sur la sama tereno.

Tio igis min demandi: kiel do funkcios la sono? Ĉu ĉiuj tri filmoj parolos samtempe? Ĉu la heroo de la agfilmo krios en la orelon de la ĉefrolulo de la amrakonto, dum la animacia filmo provos enŝoviĝi per kanto?

Montriĝis, ke la aŭtokinejo havas tre saĝan solvon.

Antaŭ la komenco de la filmo, ĉiu aŭto agordas sian radion al la frekvenco de sia ekrano. La bildo aperas sur la granda ekrano antaŭe, dum la sono venas el la laŭtparoliloj de la aŭto.

Tri ekranoj, tri apartaj frekvencoj.

Tiel ekstere restas silente, sed en ĉiu aŭto malfermiĝas malsama mondo. Oni nur altigu aŭ malaltigu la laŭtecon, kaj tuj havas etan “kinejan salonon” perfekte adaptitan al sia propra gusto.

Sed antaŭ ol la filmo komenciĝis, estis ankoraŭ alia spektaklo.

Se oni volis mendi manĝaĵon, sufiĉis ŝalti la avertajn lumojn de la aŭto.

Post iom da tempo, dungito alruliĝis sur rulŝuoj ĝis la aŭto por noti la mendon.

Eble la tereno simple estas tro granda por ĉirkaŭiri ĝin piede. Sed kia ajn estas la kialo, mi devas konfesi: ili aspektis vere mojose, kiam ili glitis ĝis la aŭta fenestro. Dum kelkaj sekundoj, eĉ mendi skatolon da pufmaizo sentigis min kvazaŭ mi mem partoprenus malnovan usonan filmon.

Ankaŭ la menuo estis multe pli varia ol mi atendis. Estis ne nur pufmaizo, kafo kaj Coca-Cola, sed ankaŭ hamburgeroj, pico kaj multaj aliaj manĝaĵoj.

Iom post iom mallumiĝis.

La aŭtolumoj estingiĝis unu post la alia. La grandega ekrano ekbrilis. La radio trovis la ĝustan frekvencon.

Kaj la filmo komenciĝis.

Mi ĉiam imagis, ke spekti filmon en aŭto estos malvasta aŭ maloportuna. La vera sperto estis ĝuste la malo.

Neniam antaŭe mi sentis min tiel komforta en kinejo. Nia infano povis ŝanĝi sian pozicion sen ĝeni iun apude. La plenkreskuloj povis mallaŭte interparoli. Ni mem povis ĝustigi la laŭtecon. Kaj se ni volis manĝi hamburgeron dum la filmo, ni ne devis zorgi, ke la susuro de la pakaĵo igos tutan vicon antaŭ ni sin turni.

Ni ankoraŭ spektis novan filmon sur granda ekrano kaj kun bona bildkvalito, sed samtempe ni restis en la privata spaco de nia propra familio.

Kinejo plena je homoj, en kiu ĉiu aŭto estis eta aparta ĉambro.

Laŭ la fontoj, kiujn mi legis, en Germanio restas nur ĉirkaŭ dek tiaj aŭtokinejoj. Eble ĝuste pro tio la sperto senteblas tiel speciala: samtempe moderna kaj nostalgia; vizito al kinejo, kiu ankaŭ iom similas al vespera ekskurso.

Kiam la filmo finiĝis, ni ne devis leviĝi kune kun ĉiuj aliaj, palpe iri laŭ mallumaj ŝtupoj aŭ serĉi nian aŭton en la parkejo.

Ni simple ekigis la motoron kaj veturis hejmen.

Mi lasis la radion agordita al la frekvenco de la kinejo. Eĉ post preskaŭ 300 metroj ni ankoraŭ aŭdis la muzikon de la finaj titoloj. Ĝi iom post iom mallaŭtiĝis pro la kreskanta distanco, kvazaŭ la filmo ankoraŭ ne volus tuj adiaŭi nin.

Sidante en la aŭto, mi subite sentis bedaŭron.

Bedaŭron, ke ni ne venis pli frue.

Dum la pasintaj dek jaroj ni vizitis tiom da lokoj. Ni planis longajn vojaĝojn kaj serĉis novajn spertojn en malproksimaj urboj. Dume, je nur kvin kilometroj de nia hejmo, granda ekrano eklumis ĉiun vesperon, dungitoj glitis inter la vicoj da aŭtoj sur rulŝuoj, kaj alia mondo silente venis al ni per radioondoj.

Ni homoj tiel ofte rigardas malproksimen.

Kaj foje ni forgesas, kiom da interesaj aferoj troviĝas tute proksime, pacience atendante esti malkovritaj.

Kaj vi? Ĉu vi ŝatus iam sperti filmon en germana aŭtokinejo?