Figfolia kukurbo – kukurbo kiu neniam seniluziigis min

Somero en Germanio estas mallonga. En kelkaj jaroj la ĝardeno ĵus ekverdiĝis, kaj la matenoj jam komencas sentiĝi malvarmetaj. La tempo, kiam legomoj vere povas kreski, flori kaj doni fruktojn, ne estas tiel longa kiel en Vjetnamio.

Tial mi preskaŭ ĉiujare provas kultivi novan planton. Iuj bone adaptiĝas al la ĝardeno. Iuj donas nur kelkajn foliojn kaj poste haltas. Iuj specoj entuziasmigas min dum tuta sezono, sed fine ne sukcesas doni eĉ unu frukton.

Ĝardenado en loko kun mallonga somero iom similas al malgrandaj eksperimentoj. Mi metas semon en la grundon kaj atendas, ĉu ĝi povos alkutimiĝi al la lumo, temperaturo kaj pluvo ĉi tie.

Unu el miaj plej sukcesaj eksperimentoj estas figfolia kukurbo.

Nomo el folio kaj fruktokarno

En Germanio ĉi tiu kukurbo nomiĝas Feigenblattkürbis. Ĝia scienca nomo estas Cucurbita ficifolia.

La germana nomo signifas figfolia kukurbo. Se oni vidas la planton unufoje, oni tuj komprenas kial: la folioj estas grandaj, lobaj kaj vere iom similas al figfolioj.

La junaj fruktoj estas verdaj, foje kun helaj strioj aŭ makuloj, kaj unuavide ili iom similas al malgrandaj akvomelonoj. Sed la plej interesa parto estas interne. Kiam la frukto maturiĝas, la blanka karno ne plu restas kiel unu firma maso, sed iom post iom disiĝas en longajn fadenojn. Eble ĉar tiuj fadenoj memorigas pri vegetara supo simila al ŝarknaĝila supo, multaj vjetnamlingvanoj nomas ĝin bí vi cá.

La unuan fojon, kiam mi kultivis ĝin, mi ne sciis kiom granda ĝi fariĝos, kiom da fruktoj ĝi donos aŭ kia estos ĝia gusto. Mi semis ĝin ĉefe pro scivolemo. Sed ju pli mi observis ĝin, des pli mi sentis, ke ĝi estas unu el la plej interesaj kaj malavaraj kukurbospecoj en mia ĝardeno.

Ne komenci tro frue

La ĝermigo de figfolia kukurbo similas al tiu de aliaj kukurboj.

Mi unue trempas la semojn en akvo dum ĉirkaŭ ok horoj, ofte dum la nokto. Poste mi metas ilin en humidan tukon, en ujon kun kovrilo, kaj lasas ilin en malluma, varma loko dum proksimume tri tagoj. Kiam la ŝelo fendiĝas kaj malgranda blanka radiko aperas, mi transigas la semon al ĝermiga grundo.

Figfolia kukurbo havas tre fortajn radikojn, kaj la junaj plantoj kreskas surprize rapide. Tial ne necesas semi ĝin tro frue.

Se mi planas meti la planton eksteren post la 15-a de majo, kiam la risko de frosto en Germanio kutime malpliiĝis, komenci komence de majo ankoraŭ povas sufiĉi. La planto povas grandiĝi tre rapide en nur kelkaj semajnoj.

Iam mi pensis, ke ju pli frue mi komencas, des pli forta estos la planto. Sed tio ne ĉiam estas vera. Se juna planto restas tro longe en malgranda poto, kun tro malmulte da grundo, lumo kaj spaco por la radikoj, ĝi povas fariĝi pli malforta ol planto semita pli malfrue sed ĝustatempe.

En ĝardenado, pli frue ne ĉiam signifas pli bone. Foje la plej grava afero estas simple komenci en la ĝusta momento.

Grimpoplanto kiu ne volas halti

Figfolia kukurbo povas rampi sur la tero kiel aliaj kukurboj. Sed se ĝi havas apogilon, kadron aŭ barilon, ĝi grimpas tre rapide.

Mi ŝatas lasi ĝin grimpi sur barilo. La folioj kaj tigoj ricevas multe da lumo, la fruktoj ne kuŝas rekte sur la grundo, kaj la ĝardeno iom post iom ricevas belan verdan muron.

Antaŭ plantado tamen indas doni al ĝi sufiĉe da spaco. Ĝi ne estas malgranda, kvieta kukurbo, kiu sidas obeeme en angulo. Kiam ĝi bone enradikiĝis, ĝiaj reboj povas iri malproksimen, alkroĉiĝi al la barilo, rampi al la apuda bedo kaj plu serĉi lokon por kreski.

En mia ĝardeno ĝi ĉiam estas unu el la kukurboj, kiuj plej frue donas fruktojn. La fruktoj kreskas tre rapide. Foje mi ne atentas dum kelkaj tagoj, kaj malgranda frukto jam fariĝis peza sub la folioj.

La planto ankaŭ donas fruktojn dum longa tempo, ofte de junio ĝis la fino de septembro, depende de la vetero de ĉiu jaro. Ĉe multaj aliaj kukurboj, kvar aŭ kvin fruktoj de unu planto jam estas bona sezono. Forta figfolia kukurbo povas nutri dek fruktojn kaj tamen plu flori kaj kreskigi rebojn.

Junaj fruktoj kiel somera legomo

Kiam la frukto ankoraŭ estas juna kaj pezas iom pli ol unu kilogramon, mi jam povas rikolti ĝin por manĝi.

En tiu fazo la ŝelo ankoraŭ estas mola, kaj la semoj interne ankoraŭ ne malmoliĝis. Do preskaŭ nenion necesas forĵeti. Mi simple lavas ĝin, tranĉas ĝin kaj kuiras.

Mia plej ŝatata maniero estas tranĉi la kukurbon en sufiĉe grandajn pecojn, kovri ilin per pasto aŭ paneraro kaj friti ĝis ili fariĝas kraketaj. Ekstere ili iom oriĝas, interne ili restas molaj kaj sukaj.

Foje mi metas ĝin en simplan Gemüsepfanne, legoman paton kun tio, kio jam estas en la ĝardeno. Alifoje mi tranĉas ĝin kaj fritetas ĝin kun ajlo. La blanka karno havas mildan guston, iom similan al botelkukurbo, kaj ne superregas aliajn ingrediencojn.

Ĉar la gusto estas milda, plej multaj receptoj por zucchini povas esti provitaj ankaŭ kun figfolia kukurbo: friteti, baki, friti kun tegaĵo, kuiri en supo aŭ pekli. Ĝi facile eniras la kuirejon, ĉar ĝi ne devigas min lerni tute novan kuirmanieron.

Kiam la frukto maturiĝas, aperas la fadenoj

Se mi ne rikoltas ĝin juna sed lasas ĝin plu kreski kaj plene maturiĝi, figfolia kukurbo fariĝas alia ingredienco.

La ŝelo tiam estas tre malmola. La karno interne restas blanka, sed la fibroj iom post iom disiĝas en longajn fadenojn. Ju pli matura la frukto, des pli klara estas tiu fadena strukturo.

Tiuj fadenoj povas esti uzataj por vegetara supo, kiu memorigas pri ŝarknaĝila supo. Ili sorbas buljonon, tenas sian strukturon kaj donas senton tre malsaman ol ordinara kukurbo aŭ zucchini.

En kelkaj lokoj, la fadena karno de figfolia kukurbo ankaŭ estas kuirata kun sukero kiel dolĉaĵo nomata "anĝelaj haroj" — Engelshaar en la germana, cabello de ángel en la hispana. Nur tiu nomo jam sufiĉas por ke mi volu konservi maturan frukton fine de la sezono kaj provi ĝin.

Kukurbo kiu povas resti tra pluraj vintroj

Unu eco aparte surprizis min: figfolia kukurbo konserviĝas tre longe.

Se la frukto estas tute matura, la ŝelo ne estas gratita, la tigo restas tuta kaj ĝi estas konservata en seka, malvarmeta kaj aera loko, ĝi povas resti bona dum longa tempo. Kelkaj fruktoj restis en mia domo dum du aŭ tri vintroj sen difektiĝi.

Tio faras figfolian kukurbon speciala donaco de la ĝardeno. La somero en Germanio estas mallonga, sed kukurbo rikoltita fine de la sezono povas konservi parton de la ĝardeno dum multaj postaj monatoj.

Radikoj tiel fortaj, ke oni uzas ilin por grefti kukumojn

Figfolia kukurbo ne estas kultivata nur por siaj fruktoj. Multaj homoj aĉetas ĝiajn semojn por uzi la planton kiel radikstockon por kukumoj.

La kialo estas ĝia tre forta radikaro, vigla kresko kaj bona rezisto kontraŭ kelkaj grundaj malsanoj. Post greftado, la radikoj de la figfolia kukurbo nutras la tigojn kaj fruktojn de la kukumplanto supre.

Mi trovas tion sufiĉe bela: planto povas esti tiel malavara, ke ĝi ne nur donas multajn proprajn fruktojn, sed ankaŭ pruntedonas siajn radikojn por helpi alian planton kreski.

Kukurbo por necertaj someroj

Post dek jaroj da legomĝardenado en Germanio, mi jam kolektis multajn malsukcesojn.

En kelkaj jaroj melongenoj ne sukcesis grandiĝi ĝustatempe. Iuj plantoj nur floris sed ne donis fruktojn. Iuj plantidoj estis zorgeme kreskigitaj interne dum semajnoj, sed post unu malvarma nokto ekstere ili ne plu resaniĝis.

Tiaj malsukcesoj estas parto de ĝardenado. Ĉiu sezono postlasas iom da sperto, eĉ se ĝi foje ne postlasas multe da legomoj.

Sed figfolia kukurbo neniam seniluziigis min.

Ĝi ĝermas forte, kreskas rapide, grimpas malproksimen kaj donas pli da fruktoj ol mi atendis. Junaj fruktoj estas manĝeblaj kiel somera legomo. Maturaj fruktoj fariĝas specialaj fadenoj por supo, dolĉaĵoj kaj vintra konservado.

Se mi povus rekomendi nur unu kukurbon al homo, kiu komencas ĝardeni en Germanio, mi verŝajne elektus figfolian kukurbon.

Ne ĉar ĝi estas la plej fama kukurbo.

Sed ĉar meze de mallonga somero, kiu ne ĉiam estas favora, tiu planto ĉiam scias kiel kreski, grimpi trans barilon kaj redoni al la ĝardenanto pli ol li aŭ ŝi atendis.